H διαχείριση της ραγδαία αναπτυσσόμενης τεχνολογίας ανήκει στους «μεγάλους και ισχυρούς» συστημικούς παίκτες που την εκμεταλλεύονται δι΄ ίδιον όφελος, αλλά και διότι η ίδια (η ραγδαία αναπτυσσόμενη τεχνολογία) τείνει να κινείται αυτόνομα. 
Η κυβερνητική πολιτική αποτυπώνεται στο σκάνδαλο των υποκλοπών-των παρακολουθήσεων, στο σκάνδαλο συγκάλυψης του παραπάνω σκανδάλου και στη διαρροή προσωπικών δεδομένων-των στοιχείων Ελλήνων πολιτών-ψηφοφόρων Σε αυτό το πλαίσιο, η προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν μπορεί να ανατεθεί στη σημερινή κυβέρνηση, διότι δεν την αντέχουν η φιλοσοφία και οι πολιτικές της
Κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου είπα, μεταξύ των άλλων, τα εξής:
Η προστασία των προσωπικών δεδομένων αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα που κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα, όσο και στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής καθίσταται πιο επίκαιρη και πιο κρίσιμη από ποτέ, την εποχή της ψηφιακής επανάστασης, κατά την οποία οι πληροφορίες διακινούνται με ταχύτητα αστραπής και οι τεχνολογικές εξελίξεις συνδιαμορφώνουν και αναδιαμορφώνουν την καθημερινότητα όλων μας και πολλές φορές την διαστρεβλώνουν, ακόμη και την παραποιούν, εμφανίζοντας μία πλασματική πραγματικότητα-μία πραγματικότητα που δεν υπάρχει. Η ανεξέλεγκτη συλλογή, επεξεργασία και εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων για αλλότριους σκοπούς, ιδίως εμπορικούς - κερδοσκοπικούς, από μεγάλους εταιρικούς ομίλους και οργανισμούς αποτελεί απειλή για την ιδιωτικότητα των πολιτών. Η απειλή αυτή δεν συνδέεται μόνον με ιδιωτικά συμφέροντα. Μέσω της παρακολούθησης και της κατάχρησης των προσωπικών δεδομένων από την κρατική εξουσία, επιχειρείται η πολιτική χειραγώγηση των πολιτών, με σοβαρούς κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες και την ίδια τη δημοκρατία. Παράλληλα, παρατηρείται αυξανόμενη χρήση αλγορίθμων και της τεχνητής νοημοσύνης που βασίζονται σε δεδομένα, πολλές φορές, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία. Αυτές οι πρακτικές μπορούν να οδηγήσουν σε περαιτέρω διακρίσεις, κοινωνικό αποκλεισμό, αδικίες, ενώ ταυτόχρονα μέσω αυτών ενισχύονται οι κοινωνικές ανισότητες. Είναι προφανές, ότι η απειλή για την ιδιωτική ζωή των πολιτών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απολύτως. Και αυτό, διότι η διαχείριση της ραγδαία αναπτυσσόμενης τεχνολογίας ανήκει στους «μεγάλους και ισχυρούς» συστημικούς παίκτες που την εκμεταλλεύονται δι΄ ίδιον όφελος, αλλά και διότι η ίδια (η ραγδαία αναπτυσσόμενη τεχνολογία) τείνει να κινείται αυτόνομα. Με τη σύμβαση 108/1982 και το υπό κύρωση πρωτόκολλο επιχειρείται να περιοριστούν οι κίνδυνοι. Όμως, αυτός ο σκοπός βρίσκεται στον αντίποδα της κυβερνητικής πολιτικής επί του πεδίου. Συγκεκριμένα,
Η κυβερνητική πολιτική αποτυπώνεται στο σκάνδαλο των υποκλοπών-των παρακολουθήσεων. Αυτές αφορούν πολιτικούς, αντιπάλους της κυβέρνησης, αλλά και μέλη του υπουργικού συμβουλίου, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφους, άλλους παράγοντες του δημόσιου βίου και «ποιός ξέρει ποιούς άλλους» από την ΕΥΠ και το κακόβουλο λογισμικό predator, του οποίου μάλιστα η κυβέρνηση της ΝΔ επέτρεψε την εξαγωγή και σε άλλες χώρες. 
Επιπλέον αποτυπώνεται και στο σκάνδαλο συγκάλυψης του παραπάνω σκανδάλου, αλλά και στη διαρροή προσωπικών δεδομένων-των στοιχείων Ελλήνων πολιτών-ψηφοφόρων.Μάλιστα για τη διαρροή υπάρχουν δύο καταδικαστικές αποφάσεις της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, οι υπ΄ αριθ. 16/27.5.2024 και 38/22.10.2024, με τις οποίες καταδικάζονται,
αφενός η πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου και το Υπουργείο Εσωτερικών στην καταβολή προστίμων για παραβάσεις άρθρων του ΓΚΠΔ. Είναι προφανές, ότι τα πρόστιμα εις βάρος του Υπουργείου Εσωτερικών θα κληθούν να καταβάλλουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. και αφετέρου υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη της ΝΔ και το κόμμα της ΝΔ επίσης για παραβάσεις άρθρων του ΓΚΠΔ.
Η επιχείρηση συγκάλυψης όλων αυτών από την κυβέρνηση, σε όλα τα επίπεδα (κοινοβουλευτικό, δικαστικό) πλήττει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς, την ίδια τη δημοκρατία. Με όλα αυτά αναδεικνύονται ένα αδιαφανές περιβάλλον, μία βαθιά κρίση νομιμότητας και διαφάνειας που πλήττει την προστασία της ιδιωτικότητας και των δικαιωμάτων, τη λειτουργία του κράτους δικαίου. Μία βαθιά θεσμική κρίση που έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, το «σύστημα»-το «καθεστώς Μητσοτάκη». Αναδεικνύονται η συστηματική κατάχρηση εξουσίας από (παρα)κυβερνητικούς μηχανισμούς και σε αυτό το πλαίσιο η κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος Εισάγεται λοιπόν προς κύρωση το τροποποιητικό πρωτόκολλο της σύμβασης 108/1982 του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, από μία κυβέρνηση που έχει αρνητική προϊστορία, αρνητικό παρελθόν και παρόν, αρνητικά έργα και ημέρες (και) στο συγκεκριμένο τομέα. Η κυβέρνηση, με σειρά ενεργειών της, απαξιώνει το κράτος δικαίου και υποβαθμίζει τις Ανεξάρτητες Αρχές, και ιδίως τους απείθαρχους επικεφαλής των δύο αρμοδίων Αρχών, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Η νομοθέτηση περιλαμβάνει την ψήφιση νόμων στη Βουλή αλλά και την εφαρμογή τους, που προϋποθέτει και οι κυβερνώντες, εν προκειμένω η ΝΔ και τα στελέχη της, να πειθαρχούν σ΄ αυτούς .Όμως η κυβέρνηση πράττει το εντελώς αντίθετο, παραβιάζοντας τους ισχύοντες νόμους, ακόμη και αυτούς που η ίδια έχει ψηφίσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, η προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν μπορεί να ανατεθεί στη σημερινή κυβέρνηση, διότι δεν την αντέχουν η φιλοσοφία και οι πολιτικές της.