Οι δράσεις που συνδέονται με τη διαχείρισή τους παραπέμπουν στην περίοδο του ζόφου της ναζιστικής κυριαρχίας.
Πρόκειται για «δράσεις»-εκδηλώσεις που συντηρούν τη μνήμη της βίας, των εγκλημάτων και των θηριωδιών του ναζισμού (φασισμού).
Αυτή η μνήμη μπορεί και πρέπει να λειτουργεί διδακτικά, ιδίως για τις νεώτερες γενιές.
Δυστυχώς, τα παθήματα – έκφραση επιεικέστατη – δεν έγιναν μαθήματα.
Σήμερα, ο ναζισμός-ο φασισμός υπό διάφορες και διαφορετικές μορφές «σηκώνει κεφάλι» και πάλι.
Μπορεί και πρέπει να αντιμετωπισθεί, με τη διαπαιδαγώγηση-τη διαμόρφωση αντιφασιστικής συνείδησης στην κοινωνία και στους νέους ανθρώπους, την επαγρύπνηση των πολιτών και την ενεργοποίησή τους εναντίον του.
Η (ιστορική) μνήμη πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτο στοιχείο της ιστορίας, προκειμένου να αποτραπεί, και τώρα και στο μέλλον, η επανάκαμψη της φασιστικής βαρβαρότητας.
Η πατρίδα μας υπέστη τα πάνδεινα κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.
Η Εθνική Αντίσταση υπήρξε ο αιμοδότης του Λαού μας και ο φωτεινός σηματοδότης για την Εθνική Απελευθέρωση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ενεργός διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, δεν αποτελεί «ιδεοληψία» ή παρωχημένη εμμονή στο παρελθόν.
Συνιστά κίνηση αποκατάστασης στοιχειώδους δικαιοσύνης και εκπλήρωσης ηθικού χρέους, ώστε εκείνα τα αποτρόπαια γεγονότα να μην τα καλύψει η παρέλευση του χρόνου και συνακόλουθα η λήθη που κάποιοι επιδιώκουν να επιβληθεί.
Λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι «καταδικασμένοι» να την ξαναζήσουν, με την επανάληψή της να μην είναι «ιστορικό» λάθος, αλλά έγκλημα.