Κατά τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος (εκ των πραγμάτων επί της κυβερνητικής πρότασης, της μόνης θεσμικά υποβληθείσας, λόγω της υπογραφής της από τον προβλεπόμενο βάσει του Κανονισμού της Βουλής αριθμό βουλευτών), ο Βουλευτής Αρκαδίας και Τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Γιώργος Παπαηλιού, ως μέλος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος και ως Γενικός Εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, είπε για το συζητηθέντα υπό αναθεώρηση άρθρο 86 τα εξής:
(Άρθρο 86) Η συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί μία κρίσιμη στιγμή θεσμικού αναστοχασμού σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Δεν πρόκειται για μία τεχνική διαδικασία τροποποίησης επιμέρους διατάξεων, αλλά για μία βαθιά θεσμική και πολιτική λειτουργία επανακαθορισμού των σχέσεων μεταξύ των κρατικών εξουσιών. Το Σύνταγμα δεν είναι ένα ουδέτερο νομικό κείμενο. Είναι η συμπύκνωση ιστορικών εμπειριών, κοινωνικών συγκρούσεων και πολιτικών συμβιβασμών. Και ακριβώς γι’ αυτό, κάθε αναθεώρησή του αντανακλά όχι μόνο στη θεσμική-πολιτική εξέλιξη ενός κρατικού σχηματισμού, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη Δημοκρατία. Ο τρόπος που η ΝΔ επέλεξε να κινήσει και να προωθήσει την αναθεωρητική διαδικασία, αποσκοπεί αποκλειστικά στην ενίσχυση των μικροπολιτικών επιδιώξεών της και του προεκλογικού οπλοστασίου της. 
Το άρθρο 86 είναι κομβικό, διότι σ΄ αυτό συμπυκνώνεται το αίτημα για λογοδοσία των πολιτικών-των υπουργών. Η κυβερνητική πρόταση, δεν ανταποκρίνεται στο εν λόγω αίτημα, αφού επί της ουσίας καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα, κάνοντας «μια τρύπα στο νερό». Μάλιστα, κατά την περίοδο της διακυβέρνησής της, η ΝΔ φρόντισε, μέσω της εφαρμογής-ακόμη και της καταρράκωσης- καταπάτησης του ισχύοντος άρθρου 86, να συγκαλύψει υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονταν υπουργοί, με μεθοδεύσεις παντός είδους, ακόμη και κρύβοντας βουλευτές από σχετικές ψηφοφορίες. Εν προκειμένω, η συζήτηση για την αναθεώρηση αποκτά νόημα μόνο εφόσον συνδέεται με την αποκατάσταση του κράτους δικαίου, τη λογοδοσία της εκτελεστικής εξουσίας και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Σ΄ αυτό το πλαίσιο, η Βουλή δεν πρέπει έχει αποφασιστικό ρόλο στην ποινική αξιολόγηση υπουργών. Αυτή θα μπορούσε να γίνεται από δικαστικό συμβούλιο, ώστε να αποφεύγεται τόσο η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, όσο και η ατιμωρησία. Το συγκεκριμένο υπόδειγμα που ενσωματώνεται στο άρθρο 86 έχει εξαντλήσει τα όριά του.Δεν το λέει μόνον το μεγαλύτερο τμήμα της συνταγματικής επιστήμης. Το λέει η ίδια η κοινωνία.
Εξάλλου το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική δημοκρατία είναι η έλλειψη αξιοπιστίας των αρχών και αντίστοιχα η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτές. Απαιτείται αξιοπιστία, μέσω της απομάκρυνσης από ρυθμίσεις και πρακτικές που δημιουργούν υπόνοιες προνομιακής μεταχείρισης των κυβερνητικών στελεχών. Οι πολίτες αμφισβητούν όλο και περισσότερο την ικανότητα των θεσμών να λειτουργούν αμερόληπτα. Αμφισβητούν τη λογοδοσία της πολιτικής εξουσία, αφού δημιουργείται η εντύπωση, ότι οι πολιτικοί αποφασίζουν για τους εαυτούς τους, χωρίς η δικαιοσύνη δεν έχει τον πρώτο λόγο όταν πρόκειται για πρόσωπα που ασκούν εξουσία. Αμφισβητούν εν τέλει, αν ισχύει πράγματι η συνταγματική αρχή της ισονομίας, ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Αμφισβητούν την ανεξαρτησία και βέβαια την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης.. Και όταν η αξιοπιστία των θεσμών και αντίστοιχα η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς υποχωρεί, τότε δεν πλήττεται απλώς η εικόνα του πολιτικού συστήματος. Πλήττεται η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας.Απαιτείται αξιοπιστία, μέσω της απομάκρυνσης από ρυθμίσεις και πρακτικές που δημιουργούν υπόνοιες προνομιακής μεταχείρισης των κυβερνητικών στελεχών.
Γι' αυτό και η συζήτηση για το άρθρο 86 αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού έχει καταστεί συμβολικά το σημείο όπου συναντώνται οι αγωνίες της κοινωνίας για τη λογοδοσία της εξουσίας.