Για τις «εκδηλώσεις μνήμης και τιμής» των 33 εργαζομένων της ΔΕΗ Μεγαλόπολης που «έπεσαν» εν ώρα καθήκοντος.
Στις εκδηλώσεις αυτού του είδους δεν αποτυπώνεται μόνον η μνήμη για τα θύματα των εργατικών ατυχημάτων (και των επαγγελματικών νόσων), αλλά και ο αναστοχασμός για την κατάσταση σ΄ αυτό το πεδίο, όχι μόνον τότε, αλλά και στη συνέχεια. Σήμερα, επί της διακυβέρνησης της ΝΔ, η κατάσταση επιδεινώνεται, αφού τα εργατικά ατυχήματα πολλαπλασιάζονται δραματικά. Η ασφάλεια (και η υγιεινή) (εξακολουθούν να) θεωρούνται βάρος-κόστος (δαπάνη), ο έλεγχος εμπόδιο και η ανθρώπινη ζωή αναλώσιμη. Πρόκειται για πολιτική επιλογή.
Θυμόμαστε τα θύματα που «έπεσαν» εν ώρα καθήκοντος, τα τιμούμε, συνεχίζουμε και αγωνιζόμαστε, για να αλλάξουν τα πράγματα. Η ανθρώπινη ζωή και η εργασία πρέπει να αναδεικνύονται σε υπέρτατες αξίες, όχι μόνον τυπικά-λεκτικά, αλλά ουσιαστικά, στην πράξη. Αυτό απαιτεί άλλες, προοδευτικές, πολιτικές επιλογές.